كلی حرف برای گفتن دارم.از همه چيز.ولی مثل كلاف سر در گم نمی دانم سر رشته كلام را از كجا و چه طور پيدا كنم.

امروز هوا گرفته و ابری است.با خودم فكر كردم:“گاهی وقتها وسط بهار حال و هوای آدم مثل پاييز خزون زده و گرفته است؛يا نه  وسط زمستون ميشه مثل  بهار شاداب و پر طراوت بود“

اما حال و روز من اصلا معلوم نيست.نه بهاری بهاری ام نه پاييزی و پاييزي.حتی حضور در مهمانی ديشب هم كه خيلی با صفا و دوستانه بود حالم را جا نياورد.

نزديك تلويزيون می نشينم و خودم را با نوشتن سر گرم می كنم.همان موقع سريالی كه نمی دانم نامش چيست تمام می شود.آهنگ و آواز پايانی اش نظرم را جلب می كند.خوب كه دقيق می شوم می بينم انگار دارد حرف دلم را می زند:

.....دنيا پر از جور و جفاست

                       بازيچه اهل رياست

                                 ميوه دنيا در همه

                                                گريه و خندش با همه

                                                                مهمون نا خونده ما

                                                                         شادی و گاهی هم غمه