زل زده ام به دانه های ریز شن که تند و بی وقفه از حلقوم ساعت پایین می ریزند.نیمه ی پر ساعت شنی دارد به سرعت خالی می شود و هیچ چیز نمی تواند سد راه گذر شن ها از« راه باریکه» شود. با خودم فکر می کنم مبدع ساعت شنی باید آدم دقیق و با حوصله ای بوده باشد.وباز این جمله  ، مثل همه ی  وقتهایی که به عبور تند ثانیه ها فکر می کنم بر زبانم جاری می شود: «و زندگی در گذر است با خنده ها و گریه های اندوهبارش.