یک کم بیشتر از« یک خرده» طول می کشد تا داشته های خوبت را به نسل بعد از خودت به درستی منتقل کنی.این که بتوانی یادش دهی همه ی خوبیها را فقط برای خودش نخواهد.دیگران هم می توانند سهمی ولو کوچک در شادیها و نه فقط درغم و غصه هایت داشته باشند.این که اگر از آنچه داری به دیگران هم ببخشی« چیزی »  از تو کم نخواهد شد.

ایتالیایی ها مثالی دارند   : بوی گل در دستان کسی که آن را هدیه می دهد باقی می ماند.

                                       *-*-*-*-*-*-*-*-*-*

برای  امین میز تحریر خریدیم.خوشحالی اش از این که میز به اسم اوست و علی در داشتن آن سهمی ندارد برایم خوشایند نبود.

                                        *-*-*-*-*-*-*-*-*

*صدفی به صدف همسایه گفت:« دردی شدید  دارم.چیزی سنگین  و گرد در درونم رنجم می دهد.»صدف دیگر با تفرعن و حالتی حق به جانب جواب داد:«آسمان و دریا را سپاس می گویم، من دردی در درون خویش ندارم،در درون و بیرون حالم خوب است وسلامتم.»

در همان زمان خرچنگی ازآن حوالی عبور می کرد،حرف های آن هارا شنید و به صدفی که هم در درون وهم دربیرون خوب و سلامت بود گفت:«بله تو سالم .سلامتی،اما دردی که همسایه ات را رنج می دهد مرواریدی است به غایت زیبا.»

*: جاودانه ها،گزیده ی آثار جبران خلیل جبران ،ترجمه ی مسیحا برزگر

پ.ن: فروشگاه آنلاین  آسمون و ریسمون راه انداز شد به دیدن و خوندنش میارزه !